Gedicht - Lectuur - Schilderij

Een van de redacteurs van ons tijdschrift loopt bij Georges Brassens vrij in en uit. Een enige gelegenheid dacht hij zo om met de bekende Franse chansonnier bijvoorbeeld even over het thema van de spoorwegen te bomen.
Wellicht herinner jij je nog, mijn beste Georges, dat je me vroeger, tijdens een van onze vele babbeltjes, af en toe over de spoorwegen hebt gesproken. Ik zou het jammer vinden mijn vrienden-spoormannen zulks te verzwijgen. Met jouw goedvinden zou ik je hierover dan ook graag (…)

Paul Delvaux, als iemand van „Het Spoor” bij u op bezoek komt, is dat natuurlijk op de eerste plaats omdat u ongetwijfeld de bekendste Belgische schilder bent, maar ook omdat u in vele van uw doeken spoorwegthema’s afbeeldt. Vanwaar die passie voor de spoorwegen?
Ik weet het niet. De oorsprong van mijn belangstelling voor alles wat met de spoorwegen verband houdt, ligt in mijn kinderjaren. Toen ik ongeveer 8 of 10 jaar oud was, droomde ik ervan stationschef te worden te Ottignies. Kijk (…)

Eenzonderlinge woordcombinatie voor wie een bepaalde actualiteit niet op de voet volgt en bovendien niet vertrouwd mocht zijn met de litteraire wereld van onze zuiderburen. Daarom willen we graag even verduidelijken welke lading door deze vlag gedekt wordt.
Vooraf een kleine parenthese: „de Goncourt” is de naam van de man die, zo zegt de Petit Larousse, in 1896 de „Académie Goncourt” stichtte, een litteraire vereniging bestaande uit tien leden die, sedert 1903, elk jaar, na een (…)

Ten tijde van de eerste locomotieven, toen de treinen puffend en wiegend zonder al te grote inspanning, een kleine dertig kilometer per uur haalden, waren de regels van de veiligheid op het spoor over ’t algemeen niet zo nauwkeurig omschreven. Men verliet zich voor een groot gedeelte op de waakzaamheid van de bestuurder die, luidens vrij onduidelijke instructies en al naar gelang de omstandigheden, gelast was zijn vaart te milderen en de afstanden in acht te nemen.
Zo bepaalde artikel 11 (…)

Mei: radio Londen geeft zijn luisteraars de verzekering dat de tijd nakend is... De bombardementen worden intensief voortgezet. Elke dag, elke nacht, brommen de vliegtuigen in de lucht. Het wachten is tegelijk koortsachtig en angstaanjagend. Niemand weet precies wat er gaat gebeuren. Men hoopt alles, maar men vreest het ergste! De door de B.B.C. uitgezonden boodschappen zitten vol geheimzinnigheid. Wat betekenen toch die korte, kernachtige zinnen: „Vanavond zal de kanarievogel niet zingen”, (…)

Na het einde van de oorlog, zal de balans opgemaakt worden van de ontelbare sabotagedaden die door de spoormannen en hun naamloze vrienden uit de Weerstand gepleegd werden. Vanzelfsprekend zullen alleen de voornaamste sabotagedaden ter sprake komen. Zou men, bij benadering, alle kleine daden, alle speldeprikjes of alle kleine, wel bewust uitgelokte beschadigingen kunnen aanhalen? Men zal de lijst opmaken van de kunstwerken die door sabotage vernield of beschadigd werden. In een verslag van (…)

Alles is goed verlopen. We weten alles wat we dienden te weten. Het depot is goed beschermd tegen de luchtaanvallen. Merkwaardig evenwel is dat hij op zijn minst één zwakke plek vertoont: de toegangsweg. Twee kilometer benedenwaarts verminderen de voorbij de rangeerbundel gegroepeerde sporen tot vier. Die vier sporen lopen eerst tussen een ingraving en overschrijden dan een rivierbrug met stenen steunmuren en een metalen bovenbouw. Door die brug te vernielen zou men het depot gedurende (…)

Buiten is het nacht. Een stikdonkere, angstaanjagende, vijandige nacht! Geen enkel lichtje! De verduistering is onberispelijk! Uit een keldergat stijgt een geur op van verzuurde soep. Er waait een kille bries. Waar moet ik naartoe? Was hier ergens maar een klooster zoals dat waar ik zo gul ontvangen werd! Ik moet absoluut een schuilplaats vinden, want anders wordt ik misschien gearresteerd, opgesloten, wie weet waarheen gedeporteerd, ondanks mijn uiterlijk, waarin geen onraad te bespeuren (…)

De treinen rijden. Weliswaar zijn er vele die door Duitsers bestuurd worden. De treinen doorkruisen het Hitleriaanse Europa, van de voet van Italië naar de oevers van de Weichsel, van de havens van de Baltische Zee naar de Atlantische kusten en van de Middellandse naar de Zwarte Zee. Duitsland zwaait de scepter over een onmetelijk spoorwegnet, vertakt als een spinneweb. Ik vraag me af of het door mijn sabotagedaad aangetast werd. Ja, want elke draad van dat web heeft zijn nut vermits hij de (…)

Uit de talrijke en langdurige, geduldige waarnemingen is gebleken dat hier normaal een trein moet voorbijrijden tussen 13 u. 15 en 13 u. 30. Doorgaans is hij samengesteld uit een dertigtal platte en overdekte wagens beladen met allerlei materieel, voedingswaren, hooi en stro. Een mooie buit in ’t verschiet, vooral indien er, zoals ik vermoed, hooi en stro bij is.
Ik wacht. Alles is rustig en de zon staat hoog aan de hemel. Op de top speelt een licht briesje door de hoge, gelende (…)