Zwitserland: het etensbelletje van de restauratiewagens

Spoorreizigers kennen ongetwijfeld de klank van het belletje dat ze oproept voor het eetmaal in de restauratiewagen.

Maar wie onder hen weet dat dat belletje zijn ontstaan te danken heeft aan een toeval, nl. de heesheid van een „maitre d’hôtel” van de restauratiewagen? Dat, althans, staat te lezen in „Le Bulletin des CFF”, die zijn informatie put uit de „mémoires” van Roger Commault, een man die de geschiedenis van restauratie- en slaapwagens schijnt te kennen. Toen hij, in 1922, dienst had in een restauratiewagen van de Sud-Express Parijs - lrun, daagde zijn chef op zonder stem. d.w.z. volslagen hees. Voor een man die zijn restauratiewagen steeds persoonlijk bij het publiek meende te moeten aanbeleven, in de overtuiging dat hij zelfs in de langste en dichtst bezette treinen geen enkel rijtuig mocht overslaan, was dat stemverlies echter geen reden om bij de pakken neer te zitten. Hij had zich een belletje aangeschaft en deed hiermee zijn gewone wandeling door de trein. In haar circulaire van 11 december 1922 beval de „Internationale Slaapwagenmaatschappij” het geregeld gebruik van een belletje voor alle restauratiewagens van haar net.