Brief aan een jonge vriend

Beste vriend,

Ik ken je nauwelijks. Ik weet wel hoe je heet, maar wees gerust ik zal je naam niet verklappen omdat ik ervan overtuigd ben dat je helemaal niet gesteld bent op tamtam en publiciteit. Je woont in Marcinelle en bent negentien jaar.

Een leeftijd waarop de hang naar auto’s, motorfietsen, „brommers”, kortom, alles wat min of meer snel rijdt en een hels lawaai maakt, „in” is. Enkele pientere handelslui hebben die overdreven voorliefde op handige wijze uitgebuit.

Maar jij hebt de trein gekozen, wat mij een vorm van bedachtzaamheid en persoonlijkheid lijkt!

Negentien is tevens een leeftijd waarop men iets van de wereld wil zien. Geen wonder dus dat je tijdens je vakantie besloten hebt per trein „de wereld te zien” of, beter gezegd, ons land te bezoeken. Dat is zowat het voornaamste wat ik over je weet, en het is trouwens daarom dat ik je schrijf.

Omdat je onderneming heerlijk was en bovendien van een sprankelende originaliteit getuigde! Geloof me, je prestatie heeft me diep getroffen.

Met een vijfdaags abonnement dat je 660 fr. kostte (T-5), besloot je België in alle richtingen te doorkruisen, niet om een record te vestigen of een stunt uit te halen, maar om, vanuit de trein, bus of tram, de pracht van het eigen land te ontdekken. En zelfs vanaf de boot, want je hebt ook deelgenomen aan een uitstap die de NMBS organiseert tussen Gent en Brugge op de Leie en de kanalen.

Ja, beste vriend, als ik het zo bekijk, heb je het jezelf niet gemakkelijk gemaakt. Immers, om je exploot nog wat meer te kruiden, heb je er nog een schepje bijgedaan: zoveel mogelijk vermijden tweemaal dezelfde lijn te berijden wat, ongeacht je kennis van het net, je verbeeldingskracht duchtig op de proef heeft gesteld. Van het vlakke land aan de Noordzee naar het „Signaal van Botrange” dat zijn kruin 694 meter boven het omliggende landschap uitsteekt; elke avond naar huis terugkeren.

Dat was heus geen kleinigheid. Het was een gedurfd programma waaraan weinigen zouden beginnen en dat nog veel minder zouden volbrengen. En jij hebt het tot in de puntjes uitgevoerd. Daar neem ik mijn hoed voor af!

Stempels die in de onderscheidene stations door onze bedienden werden aangebracht, zouden de eeuwige sceptici ervan kunnen overtuigen dat je geen grappenmaker noch fantast bent: er zijn, precies geteld, 32 stempels, allemaal gestaafd met de handtekening van een stationsbediende. Want om de 2 071 kilometer van je rondreis af te leggen, heb je niet minder dan 32 treinen gebruikt: 8 stoptreinen, 9 semi-directe, 7 directe en 8 internationale treinen! En dat alles tegen de gunstprijs van 35 centiem de kilometer, zonder rekening te houden met de trajecten die per tram, bus, boot en te voet werden afgelegd.

Want je hebt het niet gelaten bij die 400 km per dag, die je trein af, bus op, bus af, tram op hebt afgelegd; je hebt ook te voet enkele steden bezocht: Aken (een ommetje in ’t buitenland), Doornik, Oostende, Sankt-Vith, Bastenaken... alles bij mekaar 39 km. Een extraatje dat je fitheid zeker ten goede is gekomen. Heus, je hebt op geen inspanning gelet! Een beetje argeloos geef je toe dat je er na die vijfdaagse week enigszins door zat. Dat is helemaal geen schande. Een mens zou het voor minder zijn. ’s Morgens tussen 4 en 5 uur opstaan en ’s avonds tussen 9 en 10 uur thuiskomen, vijf dagen aan een stuk, je moet het maar kunnen, zelfs als je er maar negentien bent. Vooral dan misschien...

Dat was het wat ik je zeggen wou.

En nog dit. Meer dan de volwassenen hebben de jongeren het recht zich te vergissen, precies omdat ze jong zijn, kwetsbaar, beïnvloedbaar en zo weerloos tegenover het leven staan.

Jij echter bent op ’t goede pad. Ik vertrouw op je klasse. Ik zou je de hand willen drukken.

Ik doe het. Heel vriendschappelijk.