Stilte ... wij draaien!

Met zijn indrukwekkende glazen koepel en zijn typisch negentiende eeuws decor, is Antwerpen-Centraal een uitgelezen werkterrein voor mensen uit de film- en televisiewereld.

Reeds in 1967 draaide André Delvaux er gedurende verschillende dagen enkele opnamen voor zijn langspeelfilm Un soir, un train, een film die. terloops gezegd, geïnspireerd was door Johan Daisnes novelle, De trein der traagheid, welke we weldra in ons tijdschrift zullen publiceren.

Thans is het de beurt aan Roland Verhavert! Tijdens een weekend in de voorbije oktobermaand, sloeg hij zijn tenten op in de Antwerpse „kathedraal van roet en van glas” met een filmploeg van meer dan honderd man.

De regisseur moest er immers een tachtigtal filmshots nemen voor zijn nieuwe Belgische langspeelfilm in kleuren Rolande met de bles, gebaseerd op de gelijknamige roman in briefvorm van één van onze boeiendste en populairste Vlaamse schrijvers Herman Teirlinck.

Voer het verfilmen van de belangrijkste stationstaferelen van Rolande met de bles, waarvan de actie zich afspeelt rond de twintiger jaren, was het niet voldoende de spotlights en de camera zo maar op de perrons 9 en 10 op te stellen, ook het koninklijk treinstel van Leopold II werd ermee volgestopt. Onnodig hier te zeggen dat dit stel voor deze gelegenheid nog eens zorgvuldig opgepoetst werd. En zo werd het dan op zaterdag 16 oktober, van 10 tot 18 uur, en op zondag 17 van 10 tot 24 uur, aan perron 10 opgesteld, waar het al die tijd volledig ter beschikking van Roland Verhaverts filmploeg stond.

Volgens het draaiboek moesten deze kleurrijke, ietwat ouderwets aandoende rijtuigen getrokken worden door een stoomlocomotief. Helaas, sedert 20 december 1966 puffen er geen stoomlocomotieven meer op ons net, en het rijvaardig maken van zo’n machine zou een dure onderneming zijn. Kortom men nam zijn toevlucht tot een meer recent type. Heus, een kostelijk anachronisme: de ouderwetse rijtuigen van de trein van Leopold II die zouden getrokken worden door een diesellocomotief type 59. Maar dank zij een vernuftig trucje, zoals zij er altijd wel een achter de hand hebben, slaagden onze technici er evenwel in de rijtuigen op het gepaste ogenblik in onvervalste stoomwolkjes te hullen, wat het anachronisme voor het oog van de argeloze toeschouwer camoufleert. Of. m.a.w., bij gebrek aan brood eet men korstjes van pasteien...

Om het tijdskader in het station zo getrouw mogelijk te reconstrueren, had ons spoorwegmuseum bovendien kledij „de l’époque” ter beschikking van de kostuumontwerpster gesteld en werden houten banken uit de stations Hemiksem en Puurs naar Antwerpen-Centraal gebracht. Zelfs de huidige publiciteitsaffiches op perron 10 werden door prenten anno 1921 vervangen.

En nu maar wachten tot de film, waarvan de franstalige versie „Chronique d’une passion” getiteld wordt, op onze witte doeken verschijnt.