Louis Armand

Op 30 augustus jl. overleed Louis Armand, een markante figuur die voor vele lezers zeker geen onbekende is.

De heer Armand, die op tweeentwintigjarige leeftijd de Polytechnique in Parijs verliet met een schitterend diploma, nauwelijks 30 jaar was toen de Franse spoorwegen hem tot hoofdingenieur bevorderden, tijdens de bezettingsjaren aan het hoofd stond van de gevreesde spoorweg-weerstand, verwierf vanaf 1949 bekendheid als directeur-generaal van de S.N.C.F. In 1956 werd hij voorzitter van de Raad van Beheer van deze maatschappij. Even later werd hij opgenomen in de raad der wijzen van Euratom, waarvan hij in 1958 voorzitter werd.

De heer Armand, een overtuigd humanist en tevens briljant technicus, was een van de promotors van het „functionele Europa”. Sedert 1960 bekleedde hij met gezag het ambt van secretaris-generaal van de U.I.C. Hij was o.m. lid van de „Académie Française”, van het „Institut”, professor aan de „Ecole nationale d’administration”... Hij schreef talrijke werken, waaronder „Propos ferroviaires”, „Plaidoyer pour l’Avenir”, „Simples propos” en, in samenwerking met Drancourt, „Le Pari européen”.

In Louis Armand verliezen wij een vurige verdediger van de Europese Spoorwegen.